Σήμερα επιστρέφω στο σπίτι νωρίτερα από το συνηθισμένο.
Πήρα το εσωτερικό τραίνο.
Δούλεψα πολύ. Δε θα περάσω από τη Λέσχη.
Έχω την ηρεμία της καλής ζωής.
Δεν περιφρονώ κανέναν, έχω μεγάλη αυτοπεποίθηση.
Έχω λεφτά και φίλους.
Είμαι ψηλός και υγιής.
Οι φίλοι μού λένε πως έχω το ψυχρό βλέμμα της επιτυχίας...
όπως όταν κάποιος είναι καλός στα σπορ ή βγάζει πολλά λεφτά.
Δεν είμαι αθλητικός τύπος, αλλά βγάζω χρήμα εύκολα.
Είμαι παντρεμένος εδώ και 10 χρόνια.
Η σύζυγός μου είναι από καλή οικογένεια κι έξυπνη.
Βαρέθηκε στο σπίτι. Εκεί μέσα η προσωπικότητά της δεν είχε ελευθερία.
Φαινόταν να είναι η πιο κατάλληλη...
κι έτσι υπέκυψα στη γοητεία της.
Οι φίλοι μού λένε ότι ήμουν πολύ ερωτευμένος...
...κι αυτό έλεγα κι εγώ στον εαυτό μου.
Κάθε άντρας ερωτεύεται μία φορά στη ζωή του...
και αυτή ήταν η πραγματική πρώτη φορά.
Παλαιότερα, ο έρωτας ήταν μια έννοια ενοχλητική.
Αφού παντρευτήκαμε, ο κύκλος των φίλων μεγάλωσε.
Πενήντα άνθρωποι μας γνώριζαν.
Και τώρα πάνω από τριάντα μας προσκαλούν...
...όπως κι εμείς αυτούς.
Τα δείπνα μας μπορεί να μην είναι διάσημα όπως κάποιων άλλων...
αλλά πολλοί τα εκτιμούν περισσότερο από των άλλων.
Τα δείπνα μας δεν είναι θορυβώδη.
Οι καλεσμένοι μας είναι όμοιοί μας.
Άντρες και γυναίκες που φοβούνται τις συγκινήσεις και την αποτυχία...
πιο πολύ από τη φωτιά, τον πόλεμο και τις θανάσιμες ασθένειες.
Θα σας πω όλη τη λίστα:
Ένας κερατάς σκοτώνει τη γυναίκα του.
Μια γυναίκα δηλητηριάζει τον εραστή της.
Παιδοκτονία. Πατροκτονία.
Βιασμένες παρθένες. Αίμα. Δάκρυα. Ο θάνατος παντού.
Αυτό είναι το θέατρο σήμερα! Αηδιαστικές ιστορίες που μοιάζουν μεταξύ τους.
Αυτή είναι η πραγματική μου δυστυχία...
που κυριαρχεί στη ζωή σαν ένας τοίχος...
Κοιτάω τη γυναίκα μου.
Αυτό το ήρεμο πρόσωπό της.
Η Γκαμπριέλ είναι σήμερα ίσως πιο χλωμή.
Αλλά η χλομάδα της είναι μέρος της εμφάνισής της.
Είμαι περήφανος γι' αυτό που είναι: απαθής.
Έτσι ήταν και πριν 10 χρόνια.
Η ίδια αναισθησία, το ίδιο χαμόγελο.
Αυτά λατρεύετε!
Τερατώδες! Σαν να έχεις εφιάλτες επί δύο ώρες!
Εγώ πάντα ονειρεύομαι πολύ σταθερά πράγματα,
...με αγνώστους που με αγαπούνε.
Έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στη Γκαμπριέλ.
Δεν ψεύδεται, είναι πιστή. Ξέρω τις σκέψεις της...
...ακόμα και τις πιο κρυφές, ξέρω και τα όνειρά της.
Ποτέ δεν επαναλαμβάνω ό,τι μου λέει ένας άγνωστος.
Το κρατώ μέσα μου.
Υποθέτω ότι δεν μου το λέει για να το επαναλάβω.
Υπάρχει κανένας που να μην τον ξέρεις;
Τι σημαίνει το να ξέρεις κάποιον; Ποιος ξέρει ποιον, στ' αλήθεια;
Εγώ ξέρω τη Μαντλέν, κι εσάς, φυσικά.
Οι υπόλοιποι είναι ένα αίνιγμα.
Είναι κουραστικό να σε τρώνε οι αμφιβολίες.
Π.χ. ο Ζαν είναι ένα απόρθητο κάστρο.
Αλλά η Γκαμπριέλ δεν είναι.
Όχι, δεν είναι η Γκαμπριέλ.
Τι δεν είναι η Γκαμπριέλ;
Δεν αντιλαμβάνομαι την ανάγκη να ξέρω όλους όσους απολαμβάνω την παρέα τους.
Δεν καίγομαι να μάθω για τις κρυφές αγάπες της Μαντλέν.
Το ότι γνωρίζω τον Ζαν, μου είναι αρκετό.
Και απολαμβάνω την παρέα σας. Όπως κι εσείς τη δικιά μας, ίσως.
Ή μπορούμε να ζήσουμε και χωρίς αυτήν;
Ιδεαλιστής, συναισθηματικός...
...και οργισμένος. Δεν είναι πολλά αυτά για έναν άνθρωπο;
Μια μέρα, για να εκφραστεί ελεύθερα η προσωπικότητά της...
η Γκαμπριέλ ανέλαβε ένα φιλανθρωπικό έργο.
Εγώ ασχολήθηκα πολύ ενεργά με την πολιτική.
Χάρη σ' έναν άνθρωπο των γραμμάτων που ήταν συγγενής ενός κόμη...
άρχισα να χρηματοδοτώ μια εφημερίδα που ήταν έτοιμη να κλείσει.
Μια εφημερίδα που ήταν απαλλαγμένη από καταδίκες.
Και τότε άρχισε να μου δίνει λεφτά.
Είχα κάνει καλή επένδυση.
Είπε κάτι...
Ποιος, ο Φρανσίς;
Είπε ότι βαρέθηκε να παίζει.
Κανέναν δεν τον αναγκάζουν να παίζει. Ας κάτσει να βλέπει.
Η χαρτοπαιξία είναι κάτι φυσιολογικό. Δεν σου το είπε;
Ποτέ δε μου μιλά άμεσα.
Φοβάται μην παρασυρθεί και μου πει πολλά.
Θα έπρεπε να εκμυστηρευτεί κάτι για το οποίο θα μετάνιωνε.
Οι καλλιτέχνες άρχισαν να έρχονται στο σπίτι μας.
Οι Πέμπτες μας έγιναν διάσημες. Έρχονταν άνθρωποι από την εφημερίδα.
Γιατί η στάση του Φρανσίς να επηρεάσει τον κύκλο σου,
...το σπίτι σου;
Και πρώτος, ο εκδότης.
Πρέπει να σας πω για τον εκδότη.
Είναι τόσο σημαντικό;
Δεν μου αρέσει.
Κάθεται στο σαλόνι...
...και μιλάει επί ώρες...
...μ' ένα χαμόγελο στα παχιά του χείλη.
Γράφει ποιήματα.
Είναι βλάκας.
Δε θα 'πρεπε να τον βρίζω, δεν είναι και ο μόνος.
Δεν είπε αυτό ο Φρανσίς.
Είπε ότι το παιχνίδι τελείωσε.
Τώρα το θυμήθηκα.
"Τώρα, το παιχνίδι έλαβε τέλος!", είπε.
Είπε ακόμα ότι ήθελε να τον τσακίσει μια ασθένεια.
"Αλλά όχι πολύ γρήγορα." Ήθελε να είναι σίγουρος ότι θα πεθάνει,
αλλά πιο πριν, θα ήθελε να σκεφτεί τα λάθη του...
...να τα αποτιμήσει.
Τι πράγμα; Ένας άγιος κάνει λάθη;
Τότε δεν είναι άγιος.
Η "αποτίμηση" δεν είναι υπερβολή.
Δεν έχει κάτσει στο σπίτι του απόγευμα τα τελευταία 20 χρόνια.
Εκπληκτική παρατήρηση.
Αν κάποιος είναι τόσο ευδιάκριτος...
...πώς αντέχει να βγαίνει έξω τόσο συχνά;
Για ποιο λόγο;
- Εγώ φεύγω. - Αντίο.
Ειδικά αν η κάθε έξοδός του είναι μια ευκαιρία να διαπράξει ένα λάθος.
Οι Μαρτινό με περιμένουν.
Είναι τόσο καλοί όσο εμείς;
Είναι της υψηλής κοινωνίας.
Όλοι δεν είμαστε της υψηλής κοινωνίας;
Κάποιοι είναι πιο πολύ από κάποιους άλλους.
Μπορεί ποτέ να μη σας προσκαλέσουν οι Μαρτινό.
Αν προσκαλέσουν εσάς, θα προσκαλέσουν κι εμάς.
Μην ανησυχείτε γι' αυτό.
Ο Φρανσίς έπαψε να έρχεται πρώτα σε μας ή στους Καστέλ-Μπλανσέ;
Έχω μπερδευτεί.
Μισώ την ιδέα να 'μαι ο πρώτος!
Γιατί έρχεται βδομάδα παρά βδομάδα; Ας σταματήσει να 'ρχεται εντελώς!
Δεν ξέρει αν μας αγαπάει...
Ο Φρανσίς ποτέ δεν αγάπησε κάποιον.
Έτσι είναι εύκολο να είσαι άγιος.
Η αγάπη που δίνουμε είναι αυτή που μας κάνει ό,τι είμαστε.
Πώς γίνεται να μην αγαπάς κανέναν;
Όταν δεν γνωρίζεις την καρδιά σου.
Τη μια μέρα, ναι. Την άλλη, όχι. Απαίσιο.
Νομίζω ότι κρύβεται.
Το πείσμα και η αδιαλλαξία του...
...κάνουν τον κόσμο να τον λατρεύει.
"Η αγάπη του Φρανσίς είναι ένα βήμα προς την αγιότητα."
Κρύβεται από τα μάτια του κόσμου.
Το περιτύλιγμα διαλύθηκε. Δεν πρέπει να κρύβεις την πραγματική σου φύση.
Έχουμε πολλά πράγματα...
...να κάνουμε σ' αυτή τη ζωή.
Μερικοί τα κάνουν πιο γρήγορα από άλλους...
...κι έπειτα...καταρρέουν.
Σας είπα πώς γνώρισα τη Γκαμπριέλ;
Ήταν πριν πολλά χρόνια, το θυμάμαι καλά.
Κάναμε βόλτες στη χλόη.
Ομάδες καλεσμένων ήταν σκόρπιες εδώ κι εκεί κάτω απ' τη λιακάδα.
Χρωματιστές ομπρέλες φαίνονταν ανάμεσα στα δέντρα.
Ήταν πραγματικά μια όμορφη μέρα.
Τίποτα δεν θα μπορούσε να πάει στραβά.
Οι γυναίκες είχαν πεντακάθαρα φορέματα.
Οι άντρες χαμογελούσαν με τα μαύρα τους κοστούμια.
Ήταν σαν ένας μαγικός κήπος,
όπου ζωηρά λουλούδια χαμογελούσαν σε μαγεμένους ιππότες.
Η κυρία δεν είναι δω.
Υπήρχε μια μεγαλοπρεπής γαλήνη σ' όλα αυτά.
Ήξερα τότε...
ότι η ευτυχία ανήκε σε όλη την ανθρωπότητα...
και ήθελα λίγο από αυτό το μεγαλείο της για μένα.
Εκείνη τη μέρα, η Γκαμπριέλ διέσχιζε ένα λιβάδι.
Βλέποντάς την σκέφτηκα ότι τίποτα δε θα μπορούσε να πάει στραβά...
...σ' έναν κόσμο τόσο υπέροχο.
Ήμουν περήφανος, ήθελα να τον αγκαλιάσω σφιχτά...
...και να πάρω όση ικανοποίηση μπορούσα.
Αυτή η πρωτόγονη επιθυμία φαινόταν ξαφνικά....
...να είναι ο πιο ευγενής πόθος.
Έλεγξα αν μας παρακολουθούσε κανείς,
...ένιωσα ότι είχα έμπνευση.
Της μίλησα. Ζήτησα το χέρι της.
Και την παντρεύτηκα. Πριν 10 χρόνια.
Η Γκαμπριέλ δεν είναι μια συνηθισμένη γυναίκα.
Την αγαπώ όπως ο συλλέκτης το πιο πολύτιμο αντικείμενό του.
Όταν την αποκτήσεις...
...γίνεται ο μόνος λόγος για να ζεις.
Με τον καιρό γνωριστήκαμε επαρκώς...
...για πρακτικούς λόγους. Είναι σημαντικό.
Δεν έχουμε οικειότητα μεταξύ μας κι ούτε τη χρειαζόμαστε.
Η επιθυμία μου έχει κοπάσει. Έγινε συνήθεια.
Μοιραζόμαστε την ίδια κρεβατοκάμαρα. Επέμενα σ' αυτό πολύ.
Δεν έχω ανάγκη τις γκομενοδουλειές.
Μου φτάνουν τα δυο διπλανά κρεβάτια και τα δυο κομοδίνα,
και η Γκαμπριέλ να είναι στο άλλο κρεβάτι.
Όταν πεθάνουμε, θα είναι στον τάφο δίπλα σε...
Γιατί μου γράφει όταν ξέρει ότι θα γυρίσω στο σπίτι για φαγητό;
Λιγάκι γελοίο, ε;
"Ζαν, σε μία ώρα θα έχω φύγει από το σπίτι..."
"Δε θα ζω πια με σένα. Φεύγω για να βρω εκείνον..."
"...δεν μπορώ να κρύβομαι άλλο...
"...μπορεί να φαίνεται απαίσιο και τρελό."
"Είναι απαίσιο και σωστό."
"Συγχώρεσέ με. Αντίο."
ΜΗ ΜΕ ΕΝΟΧΛΗΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ! ΑΥΡΙΟ!
Είσαι αισχρή.
Άσχημη στην όψη.
Γιατί τόση ησυχία;
Έχεις τύψεις;
Φοβάσαι;
Τι είναι αυτό το γράμμα;
Ένα λάθος.
Ένα λάθος; Σε τρεις γραμμές και κάτι;
Αφήνεις σημείωμα που δείχνει ότι δεν υπάρχει επιστροφή...
κι όμως επιστρέφεις.
Εσύ πάντα ξέρεις ποιο είναι το σωστό...
Αλλά γυρίζεις πίσω, με το μελάνι ακόμα φρέσκο.
Δεν προλαβαίνω να πάρω την κατάλληλη έκφραση στο πρόσωπο.
Δεν μ' έχεις συνηθίσει σε τέτοιες παλαβομάρες.
Δεν έχω κάτι άλλο να πω.
Ήταν τίμιο.
Πού την είδες εσύ την τιμιότητα;
Από πότε άρχισες να είσαι τίμια;
Και τώρα τι είσαι; Ακόμα τίμια;
Δεν έχω κάτι άλλο να πω.
Δεν θα μπορούσα να το κάνω αυτό.
Ο νόμος είναι με το μέρος μου.
Ας πέθαινες τουλάχιστον!
Θα με παρηγορούσαν και θα 'ξερα τι να απαντήσω.
Είναι οικεία κατάσταση αυτή.
Αλλά πού εσύ...επέστρεψες.
Είναι πολύ εξευτελιστικό.
Γιατί η γυναίκα μου...
μια μορφωμένη, η αρχόντισσα του σπιτιού...
να κάνει στην άκρη το σεβασμό, τις ανέσεις της...
...την ηρεμία, την αξιοπρέπεια, τα πάντα!
Γιατί; Για τον έρωτα;
Δεν είναι αγάπη αυτό! Πάθος είναι!
Όλοι αύριο θα μάθουν ότι έφυγες. Και το γιατί.
Οι υπηρέτες θα το μάθουν απόψε.
Η γυναίκα μου είναι ένα τέρας κι όλοι θα με περάσουν για ηλίθιο.
Στην πραγματικότητα, είσαι μια ξένη για μένα.
Τι απαίσια κοινοτοπία!
Εν τούτοις, εγώ είμαι αυτός που την ξεστόμισα.
Είσαι μια ξένη, αλλά μπορώ να βοηθήσω,
επειδή είμαι έτοιμος να σε ακούσω.
Θα βοηθούσε σε τίποτα αν το συζητούσαμε;
Να μιλούσαμε για κείνον;
Θεέ μου!
Η μια έκπληξη μετά την άλλη.
Είδα τον εαυτό μου να πέφτει αμέσως κάτω νεκρός.
Αλλά βλέποντας τους δυο μας ξέρω ότι είμαι στη σωστή πλευρά.
Πρέπει να πονάς πολύ. Είναι οδυνηρό να σε βλέπω έτσι.
Θες ένα ποτήρι νερό;
Σκεφτόμουν: "Μήπως περνούσαμε πάρα πολύ καλά;"
Μου πέρασε από το μυαλό. Αλλά πρέπει να περνάμε καλά.
Τι άλλο να κάνουμε;
Μήπως η συμπεριφορά και οι συνήθειές μας είναι αταίριαστες...
...με αυτές των άλλων από τον κύκλο μας;
Ναι, όλοι εκείνοι τρέχουν πίσω από τα φουστάνια σου.
Όταν έκανα αυτήν την ερώτηση...
...ήξερα την απάντηση.
Εμείς απλά κάνουμε αυτό που πρέπει.
Έλα εδώ.
Ας κουβεντιάσουμε.
Πρέπει να μου πεις τι ακριβώς έκανες σήμερα.
Δεν θα μου πεις ποιος είναι, φυσικά.
Θα μου πεις μόνο πού πήγατε οι δυο σας;
Τι είπατε;
Είναι χρήσιμα αυτά.
Και καθόλου νοσηρά.
Σου 'γραψα για να μην πρέπει να σου μιλήσω.
Δεν ξέρω πώς να σου μιλάω.
Δεν το πιστεύεις αυτό! Φυσικά και ξέρεις.
Ξανασκέψου την όλη κατάσταση. Το ραντεβού σας.
Ίσως και να αρχίσεις να νιώθεις ντροπή.
Κάτι θα προηγήθηκε.
Δεν τον παράτησες απλά για ένα καπρίτσιο.
Δεν είναι του στυλ σου.
Θυμήσου την κατάσταση.
Πού ήταν ο καθένας; Ποιος είχε την ιδέα για τι;
Ποια μέρα σας ήρθε η ιδέα;
Πάρθηκε με κέφι σε ένα σας ραντεβού;
Ή απλώς αποχωριστήκατε...
...κατάπληκτοι από τον έρωτα που νιώσατε;
Ήταν κάτι που σχεδιάζατε από καιρό...
ή μια ιδέα που σας ήρθε από το πουθενά;
Σου είπε κάτι που σε ξάφνιασε...
...κι έκανες πίσω;
Ή όταν μπήκες μέσα είχε ξεχάσει ότι θα πήγαινες;
Χαμογέλασε. Δεν ήταν σχεδιασμένο...
...αλλά χάρηκε που σε είδε.
Είδε μετά το ικετευτικό σου βλέμμα.
Δεν θα ήσουν η πρώτη στην οποία συμβαίνουν τέτοιες παρανοήσεις.
Σε έχω για πιο έξυπνη.
Ο λαιμός σου κοκκινίζει τόσο ωραία όταν έχεις τα νεύρα σου.
Πάνω στο δέρμα σου καθρεφτίζεται κάθε σου σκέψη.
Μπορώ να δω τη ζωή σου μέχρι και στην τελευταία φλέβα σου.
Οι φλέβες σου είναι πολύ ευδιάκριτες.
Ακόμα και το αίμα πάλλεται μέσα τους.
Σε μερικές γυναίκες δεν αλλάζει το χρώμα τους.
Στο δέρμα τους δεν αντανακλάται τίποτα. Ούτε το φως.
Έχεις μια τέτοια φίλη...
...λευκή σαν άσχημο κερί.
Σου είπα ότι με γοητεύει το αίμα στους κροτάφους σου;
Ναι!
Με γοητεύει.
Τι πρέπει να πω; Ότι ξεχνώ τα πάντα; Αυτό σε νοιάζει;
Κι είμαστε τώρα εδώ...
κι έχω ελεύθερο χρόνο να παρακολουθήσω τις σκέψεις και τις πράξεις σου!
Πόσο πολύ προχώρησες;
Τι έκανες;
Και τι σε γύρισε πίσω;
Δεν ξέρω.
Κι αυτός; Τι περίμενε;
Όταν αποφάσισα να πάω σ' αυτόν, τότε έγραψα το σημείωμα.
Βλεπόσασταν συχνά;
Tότε αυτό το γράμμα δεν είναι το χειρότερο που έχει γίνει.
Όχι.
Το χειρότερο είναι το ότι επέστρεψα.
Ο πειρασμός, Γκαμπριέλ...
...δεν συγχωρεί κανέναν. Αλλά υπάρχουν και οι αδύναμοι χαρακτήρες.
Όπως υπάρχουν...
...και οι ζηλιάρηδες και οι ανόητοι.
Δε φταίω εγώ γι' αυτό το μπλέξιμο.
Αλλά...
...αν δεν έγινε κάτι ανεπανόρθωτο...
Τέλος πάντων, σε συγχωρώ.
Σταμάτα! Παλάβωσες;
Αρκετά!
Θα σ' ακούσουν.
Πιες αυτό.
Τρελάθηκες;
Πάμε κάτω για δείπνο.
- Θα κουβεντιάσουμε αύριο. - Δε θ' αλλάξει τίποτα...
Τότε εμφανίσου κάτω και πάτα ένα γερό κλάμα.
Σε περιμένω για το δείπνο!
Κανείς δεν πρέπει να υποπτευθεί τίποτα...
...ούτε και οι υπηρέτες!
Σύμφωνοι;
Θα σε περιμένω.
Είναι ήδη αργά.
Μπορείτε να μας χαροποιήσετε με το να σας εξυπηρετήσουμε.
Απλά με το να σας εξυπηρετήσουμε.
Μου είσαι αφοσιωμένη αλλά μη μπαίνεις στη ζωή μου.
Δε θα σε συμπαθήσω πιο πολύ γι' αυτό.
Γιατί θες να μπεις στη ζωή μου;
Σου έχω δώσει ποτέ αφορμή;
Βιαστείτε!
Τι σκέφτεσαι για όσους έρχονται εδώ...
...και μας περιτριγυρίζουν τόσο πολύ;
- Που μας περιτριγυρίζουν; - Τους έχεις δει.
Έρχονται...
...μας κοιτάζουν για να τους κοιτάμε κι εμείς.
Επιστρέφουμε το βλέμμα τους.
Χωρίς χαμόγελο, φυσικά.
Ελπίζω ότι εσύ δεν χαμογελάς.
Πόση ευγένεια έχετε!
Γιατί δεν την έχω κι εγώ;
Ίσως την έχω όταν είμαι πολύ κουρασμένη.
Όταν θέλεις λίγα, είναι εύκολο να είσαι ευγενικός.
Έτσι δεν είναι;
Δώσε μου το χέρι σου.
Πώς μπορεί έστω και να με κοιτάει αυτός;
Εγώ πάντα απέφευγα ανθρώπους σαν κι αυτόν...
ανθρώπους με ζεστά χέρια...
με φωνές που τους προδίδουν...
...και με τέτοια συναισθήματα μέσα τους.
Ανθρώπους που κάνουν ότι τους αφορούν τα πάντα.
Γιατί του έδωσα σημασία;
Κάποτε ήμουν πολύ ευτυχισμένη...
...μια φορά.
Ευτύχησα και μια ακόμα φορά. Κι έτσι θυμήθηκα την πρώτη.
Δεν είχα καταλάβει την πρώτη φορά.
Ήσουν ποτέ ευτυχισμένη, Υβόν;
Φυσικά, κυρία.
Πες μου γι' αυτό.
Ποιος σε έκανε ευτυχισμένη;
Ήσουν ήδη εδώ;
Τον ξέρω;
Δεν ξέρω.
Ευτυχισμένη;
Από τον έρωτα κάποιου;
Αν είναι αυτό, δεν είμαι σίγουρη.
Δηλαδή,
αν κάποιος με έκανε ποτέ ευτυχισμένη...
...αυτό δεν μπορώ να το ξέρω.
Καταλαβαίνω ότι έδωσα πιο πολλά από όσα πήρα.
Αλλά κι ούτε υπολογίζω ποιος κάνει τι.
Δεν θα ήθελα να είμαι έτσι.
Δηλαδή νομίζεις ότι ποτέ δεν ξέρουμε ποιος κάνει τι;
Καθόλου κακή αυτή η ομίχλη... Έξυπνη.
Κανείς δε σου λέει ευχαριστώ, κανείς δε σου λέει να σταματήσεις.
Ούτε λέξη. Καλό αυτό.
Ήταν καλό που σου μίλησα.
Έπρεπε να το έκανα νωρίτερα.
Είσαι τόσο κοντά μου και τόσο πολύτιμη.
Με συγχωρείτε.
Νόμιζα ότι η κυρία με ρώτησε κάτι.
Ίσως με κοροϊδεύετε.
Αυτό είναι. Το βρήκες.
Σκέφτεσαι σαν τον κύριο. Ίσως διαβάζεις τη σκέψη του.
Γι' αυτό είσαι τόσο απόμακρη όταν είναι παρών;
Έχεις πολλά να διαβάσεις; Αυτό είναι;
Παραδέξου το.
Την πρώτη φορά που ήμουν ευτυχισμένη...
...δεν είχα πάρει το ανοιχτό όχημα.
Αλλιώς δε θα γινόταν τίποτα.
Αλλά έπρεπε να περπατήσω πολύ.
Κι έτσι τον συνάντησα.
Βοήθησέ με.
Πεινάω πολύ.
Είναι φριχτό να τρως με κάποιον που δεν πεινάει.
Θα μπορούσε να ζοριστεί.
Πρόσφερέ του λίγο ζωμό.
Θα φάω κι εγώ λίγο μαζί του.
Η κυρία μιλά παράξενα για τις πράξεις της.
Και τι έκανε η κυρία;
Μίλα, Υβόν. Εμπρός!
Υβόν...Ένα χαριτωμένο όνομα για μια όμορφη ψυχή.
Αλλά κανείς δεν ξέρει πώς μπορούν να εξελιχθούν τα πράγματα.
Η Υβόν δε θα γίνει λουλούδι, θα είναι ένας μικρός σπιούνος.
Και η κυρία Ερβέ δεν θα το φτάσει στα άκρα.
Θα σταματήσει σύντομα.
Σκέφτηκε κάτι η κυρία Ερβέ σήμερα; Όχι.
Τότε όμως έκανε τη στροφή στη λεωφόρο.
Είναι εντυπωσιακό το πόσο γρήγορα αλλάζουμε κατεύθυνση.
Τι ώρα έφυγα;
Στις 3:30 μ.μ., κυρία.
Ναι, στις 3:30.
Την κατάλληλη ώρα.
Και πότε επέστρεψα;
Στις 7.
Σωστά.
Έγινε γρήγορα.
Ετοίμασέ μου το μπάνιο. Ίσως έτσι ξεγελάσω την πείνα μου.
Ζείτε σε ένα σπίτι όπου οι άνθρωποι σάς αγαπάνε.
Η ζωή σας μας νοιάζει, και μιλάτε...
...σαν κάποιος να μη μένει πια εδώ.
Νομίζει η κυρία ότι τα πάντα εδώ γίνονται χωρίς να τα αντιληφθούμε;
- Ξέρουμε τι συμβαίνει. - Και τι συμβαίνει;
Ο κύριος είναι αρκετά ευγενικός και ανοίγει την πόρτα του σε όλους.
Δεν έβλεπε κανένα λόγο να την έχει κλειστή.
Θα την κλείσει τώρα, βέβαια.
Επειδή κάποιος δεν σεβάστηκε τους κανόνες του.
Δεν φταίει η κυρία.
Ο άνθρωπος αυτός παίζει. Είναι στη φύση του.
Επέστρεφα από τη εκκλησία όταν τον πρωτοσυνάντησα.
Δεν του είχα ξαναμιλήσει πριν.
Ούτε κι αυτός εμένα.
Ήταν αγχωμένος.
Χαιρόμουν που τον έβλεπα έτσι.
Άρχισα να υποφέρω όταν κατάλαβα ότι τίποτα δεν τον έκανε να γελάσει.
Γιατί δεν το κατάλαβα ότι ποτέ δεν γελούσε;
Γιατί δεν το κατάλαβα πιο νωρίς;
Αυτή η δυσφορία υπήρχε όταν άρχισα να τον ερωτεύομαι.
Αλλά δεν το ήξερα ακόμα.
Αργώ σε όλα.
Αργώ να αισθανθώ πόνο.
Αργώ να αισθανθώ την ευτυχία.
Παράξενο...Μου πήρε πολύ καιρό.
Εφτά μήνες.
Δύο εποχές.
Και σήμερα, μια αποχώρηση και μια επιστροφή.
Την επιστροφή την έκανα πολύ γρήγορα.
Έτρεχα.
Θυμηθείτε την άλλη φορά που ήσασταν ευτυχισμένη.
Η άλλη φορά... Καλή ιδέα.
Αλλά δεν πρέπει να το ακούσεις αυτό.
Πού είναι;
- Ποιος, κυρία; - Δεν τον ακούω τώρα.
Πήγαινε και δες.
Αμέσως.
Άσε με.
Η έκπληξη και το σάστισμα με τύφλωσαν αμέσως...
...με το που επέστρεψες.
Δεν παίρνω πίσω όσα είπα. Ο καθένας θα αντιδρούσε έτσι.
Αλλά τώρα το θέμα έληξε.
Σήμερα το πρωί, στο ίδιο τραπέζι...
...φάγαμε μαζί πρωινό. Και τώρα θα πάρουμε το δείπνο μας.
Ό,τι συνέβη μεταξύ μας πρέπει να ξεχαστεί.
Σαν όλα τα πράγματα να γίνονται μόνο μία φορά.
Όπως ο θάνατος, για παράδειγμα.
Τίποτα στη ζωή μου δε μου θυμίζει στο ελάχιστο αυτό που συνέβη.
Τίποτα.
Έχει ενδιαφέρον αυτό.
Μ' ακούς;
Συγκεντρώσου.
Αρκετά έπαιξες με τα νεύρα μας σήμερα.
Κι είναι κι ο άλλος...
αυτός με τον οποίο έχουμε δεθεί πολύ τώρα.
Τι κάνει; Τι σκέφτεται;
Σε ποιον το εκμυστηρεύτηκε;
Και δε θα ρωτήσω να μάθω ποιος είναι.
Η μόνη ερώτηση είναι απλά η εξής:
Μπορούμε να βασιστούμε στη σιωπή αυτού του ανθρώπου...
...ή θα σε κηλιδώσει στα μάτια των φίλων σου;
Πιστεύω ότι αυτός ο άνθρωπος, αν είναι άντρας,
...δεν θα μιλήσει.
Αλλά τα κορίτσια σου, που κάνουν την τρίχα τριχιά στη ζωή σου,
...θα κατεβάσουν ιδέες στο κεφάλι τους.
Πώς τις προσέλαβες;
Τέλος πάντων, θα φλυαρήσουν σ' εκείνους...
...που τις περιμένουν μετά την υπηρεσία τους.
Πώς μπορούμε να παρουσιάσουμε αυτό το φλέγον γεγονός;
Πιες λίγο κρασί.
Δε μου αρέσει αυτό το χρώμα στα μάγουλά σου.
Θυμάσαι;
Ήσουν τόσο σίγουρος για τον εαυτό σου όταν με επέλεξες.
Δεν ήσουν;
Φαινόσουν ότι τα είχες σκεφτεί όλα. Ήμουν ευγνώμων...
Το θυμάμαι.
Κατάλαβα ότι τίποτα δε θα μπορούσε να μου συμβεί.
Αφού ήσουν εσύ σίγουρος, ήμουν κι εγώ.
Κι έπειτα με παράτησες μόνη.
Αμέσως μετά το γάμο μας.
Μου πήρε χρόνο για να το συνειδητοποιήσω.
- Ποτέ δεν ήρθες σε μένα. - Και λοιπόν;
Με πρόδωσες λόγω απογοήτευσης;
Πράγματι, από την απογοήτευση!
Εκείνος το ξέρει αυτό;
Σίγουρα θα το ξέρει.
Όλα φαίνονται καλύτερα από το αναμενόμενο.
Μια νέα Γκαμπριέλ γεννήθηκε...
και δίνεται στον πρώτο άντρα που συναντάει. Ελεύθερα!
Aυτή που υπέφερε σιωπηλά δεν ήταν πιο όμορφη...
...και δεν ενέπνεε δέος;
Ειλικρινά. Κοίτα τον εαυτό σου.
Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει καμιά βελτίωση.
Σωστά;
Όταν κατάλαβα πώς ήσουν, γιατί δεν έγινα σαν κι εσένα;
Θα 'πρεπε.
Γιατί δεν μ' έκανες να απαρνηθώ τα πάντα...
...όσο ήμουν μαζί σου;
Αλήθεια, γιατί δεν με δηλητηρίασες;
Αλήθεια, γιατί δεν με σκότωσες;
Ας πούμε και γι' αυτό!
Θα συμβιώνουμε τώρα ως εχθροί;
Όχι.
Μπορώ εύκολα εγώ να ζω εδώ μαζί σου.
Δεν θα' σαι εχθρός μου ούτε θα με πληγώνεις.
Αλλιώς δεν θα επέστρεφα.
Δεν μετανιώνω που έζησα μαζί σου, Ζαν.
Αυτό με οδήγησε σε κείνον. Χωρίς εσένα εκείνος δεν υπάρχει.
Η ζωή μου μαζί σου με έσπρωξε σ' αυτόν.
Μου πέρασε απ' το μυαλό ότι θα μπορούσε να είναι υπό τις οδηγίες σου.
Φαντάστηκα ακόμα και ότι εσύ θα μπορούσες να τον επιλέξεις.
Είναι ο εκδότης σου.
Ορίστε;
Πεινάω. Εσύ δεν πεινάς;
Δεν πεινάς;
Ούτε λίγο;
Την πρώτη φορά που του μίλησα...
...αισθάνθηκα όπως τότε με σένα.
Οι ίδιες λέξεις μού ήρθαν στο μυαλό.
Δύο λέξεις είπες.
Ναι; Ποιες;
Γλοιώδης, για παράδειγμα;
Γλοιώδης και ρεβανσιστής.
Αυτές ήταν οι λέξεις σου την πρώτη φορά που ήρθε εδώ.
Τις θυμάμαι και τις δυο πολύ καλά.
Πέρασε μια κακή ζωή, νομίζω.
Και σκουπίζει το μέτωπό του συχνά, ακόμα κι όταν είναι μόνος του.
Αλλά μερικές φορές, σταματάει.
Τα χέρια του δεν τρέμουν όταν με πλησιάζει.
Το στόμα του είναι σκληρό και δυνατό. Θέλω να με καταπιεί.
Θέλω να τρέξω μέσα του σαν αίμα.
Θα το κρατήσω.
Πρέπει να βρούμε να πούμε κάτι στους φίλους μας;
Αύριο είναι Πέμπτη, αν θυμάσαι.
Δεν θα 'πρεπε να ανακοινώσουμε κάτι;
Να κανονίσουμε τι θα φτάσει στα αυτιά του κόσμου.
Ναι, να σκεφτούμε κάτι.
Να κάτι που μπορούμε να κάνουμε από κοινού.
Οι φλέβες μου μόλις που διακρίνονται. Το αντιλήφθηκες ποτέ;
Πολύ ορατές στον καρπό και μετά, τίποτα.
Γι' αυτό μ' αρέσουν τόσο πολύ οι δικές σου.
Και φυσικά, η ερώτηση είναι:
Τι σου βρήκε αυτός;
Όχι, άσε με να μαντέψω.
Τη σκληρότητά σου απέναντι στους άλλους...
Την οποία και δεν χρειάζεσαι, έτσι;
Ποιον στ' αλήθεια χρειάζεσαι;
Ποιον χρειάζεται η κυρία Ερβέ; Κανέναν.
Ώστε σου πήρε χρόνο για να τον ξεχωρίσεις.
Τι εντυπωσιακό να το φαντάζεσαι!
Αυτός, να μπαίνει στο σαλόνι μου σαν ένας διάβολος...
Κι εσύ...πίσω του. Με προφίλ. Χωρίς ποτέ να τον αντικρίζεις.
Κι όλο αυτό επί μήνες, δεν υπάρχει αμφιβολία.
Η επιμονή αυτών των ανθρώπων είναι θαυμαστή!
Μπορούν άνθρωποι σαν κι εμένα να το καταλάβουν πραγματικά;
Κι όμως, προσπαθούν!
Και ορμάνε σε σένα, τη γυναίκα μου! Κατά προτίμηση...
Δεν τον θεωρώ κακό ή ανόητο...
...αλλά εκπλήσσομαι. Γιατί εσένα;
Ξέρεις;
Δεν θα με βοηθήσεις;
Να 'σαι σίγουρη...Θα το βρω.
Θα με βοηθήσεις; Πες μου αν πλησιάζω. "Ζέστη";
Δεν βγαίνει άκρη, Γκαμπριέλ!
Θέλω να σε πιστέψω όταν λες ότι είναι αυτός ο αναθεματισμένος ο εκδότης...
...αυτός ο χοντρός ηλίθιος και θηλυπρεπής και όχι κάποιος άλλος.
Αυτός είναι λοιπόν;
Όταν σκέφτομαι το πρόσωπό του, το κεφάλι μου στριφογυρίζει...
αυτός ο λαιμός του, τα θλιβερά του μάτια όταν γελά...
Θέλω τουλάχιστον να τον φανταστώ σε κάποια καλή στιγμή.
Εντάξει;
Αυτός είναι...
...και κανένας άλλος.
Συμβαίνει ήδη εδώ και καιρό.
Μια φορά έπεσα πάνω του στην πόλη κατά τύχη.
Αλλά τώρα δεν έγινε κατά τύχη.
Ήθελα πολύ να με κρατήσει στην αγκαλιά του.
Του το ζήτησα.
Έπρεπε να τον πείσω.
Και τότε το ήθελα πιο πολύ.
Προοδεύουμε.
Και μετά;
Ξεντυθήκαμε...
...χωριστά.
Το σώμα του ήταν όπως το φαντάστηκα. Παράξενο, έτσι;
Βαρύ, αρκετά μεγάλο,
με πολύ λευκό και απαλό δέρμα.
Οι φλέβες του φαίνονται κι αυτές.
Το δωμάτιό του είναι μικρό.
Έκλαψε την πρώτη φορά.
Ναι, είχε όντως μια δύσκολη ζωή.
Πολύ πιθανό...
να είχε χάσει την αυτοπεποίθησή του...
...την ικανότητα να αντιλαμβάνεται καταστάσεις.
Οι δυστυχισμένες σχέσεις εκεί οδηγούν.
Από τη θλίψη στην απελπισία.
Αυτοί οι άνθρωποι κάνουν σαν τα πεινασμένα παιδιά: αρπάζουν ό,τι βρουν.
Απλώνουν τα χέρια τους...
Χωρίς ούτε να ξέρουν αν πεινάνε, τρώνε δίχως όρεξη.
Ήθελα να γευτώ τον έρωτα για μία φορά στη ζωή μου.
Φυσικά.
Αλλά δεν αντέχεις να βλέπεις τον εαυτό σου γυμνό μπροστά μου.
Δεν το καταλαβαίνω.
Γιατί με απέρριπτες για τόσο καιρό;
Η ιδέα του σπέρματός σου μέσα μου είναι ανυπόφορη.
Όχι το δικό του;
ΠΕΜΠΤΗ
Ανυπομονώ να δω πώς αυτή η δυνατή επιθυμία...
αυτή η γελοία και δυστυχής επιθυμία...
...ρίχνει ένα συναρπαστικά καινούργιο φως σε όλα όσα μας αφορούν.
Αυτό το πάθος μάς αναγκάζει να ξανασκεφτούμε τα πάντα.
Αυτή η νέα ζωή δεν μπορεί να είναι τόσο περίπλοκη.
Το μαρτύριό σου θα με ηρεμήσει...
...και δε θα το στερηθείς καθόλου.
Κάθε πρωί θα σιγουρεύομαι ότι πονάς.
Κι έπειτα, όλο αυτό θα διαλυθεί.
Θα βλέπω αυτά τα μαύρα σύννεφα να εξαφανίζονται.
Κι ίσως τότε να σε ενημερώσω...
...ότι τα βάσανά σου θα τελειώσουν. Ποιος ξέρει;
Για φαντάσου εμένα, λιγάκι έκπληκτο, να σου λέω:
"Γκαμπριέλ, γύρισες πίσω."
Καταλαβαίνω γιατί η θλίψη μου σε ενδιαφέρει.
Δεν εκπλήσσομαι.
Αλλά μη φαντάζεσαι ότι θα εξαφανιστεί.
Ακόμα κι αν χαθεί, δε θα σ' αφήσω να το καταλάβεις.
Θα αντικρίζεις μονάχα τον πόνο μου.
Θα βλέπεις μόνο αυτό το λυπημένο πρόσωπο, αν το αποφασίσω εγώ.
Κι εγώ;
Μπορείς να διαβάσεις την καρδιά μου στην όψη μου;
Από την άλλη πλευρά!
Ας δούμε τα πράγματα αλλιώς. Το γράμμα σου ήταν γεμάτο από "εγώ".
Αλλά αυτός είναι εκεί!
Σε ξέρω τώρα.
Δεν είναι ώρα να μου πεις γι' αυτόν;
Η γυναίκα μου είναι τρελαμένη με έναν οδηγό τραμ!
Ποια είναι αυτή η γυναίκα...
...κάτω από τη στέγη μου, για την οποία ένας ανάλογος άντρας...
Τελικά όμως...
...θα με πληροφορήσει εκείνος για σένα.
Εμπρός.
Πήγαινε να του μιλήσεις.
Χαλάσατε την ευχαρίστησή μου. Εγώ λατρεύω τη μουσική.
Θα σε ακούσει...
...και θα σου απαντήσει. Το ξέρω.
Για μια φορά ένα ρεσιτάλ που μοιάζει με αληθινό ρεσιτάλ.
Τι κακό έχετε δει πρόσφατα;
Λατρεύουμε τις αλλαγές των συναισθημάτων σας.
Δεν λέμε ότι έχετε άδικο πάντα.
Καλοσύνη σας.
Δεν έχω δει τίποτα. Σχεδόν...
Μια γελοία ιστορία για μια κληρονομιά...
...που δεν άξιζε καν να θυμώσει κάποιος γι' αυτή. Λυπάμαι.
Αλλά τη λάμψη της αλήθειας, με όλους τους κινδύνους της...
την προτιμώ πάντοτε σε μια ζωή...
...που κρατά τις υποσχέσεις της.
Μερικές υποσχέσεις είναι πολύ ασαφείς.
Άλλες προσπαθούμε να τις τηρούμε με κάθε κόστος...
...μόνο και μόνο για να πληγωνόμαστε πιο πολύ.
Πρέπει να ξέρουμε να λέμε "όχι" κάποιες φορές.
Η αυτοσυγκράτηση είναι μια αρετή που σέβομαι και τηρώ πιστά.
Όχι και πιστά!
Εσείς αυτό νομίζετε. Εγώ το ξέρω.
Δεν ανακάλυψες εσύ την αλήθεια.
Αλλά για μένα, την είχες ανέκαθεν μέσα σου.
Σχεδόν.
Ναι, σχεδόν.
Και πληγωθήκατε...Σωστά;
Σίγουρα. Και δε θα αφήσω κανέναν άλλον να έχει αυτήν την τιμή.
Καλύτερα.
Έτσι εξασφαλίζετε την ηρεμία του μυαλού.
Είσαι καλά, Υβόν;
Κι εγώ.
Σου έχω μια σπαζοκεφαλιά...
...για όλη τη μέρα.
Τη δεύτερη φορά που ήμουν ευτυχισμένη,
...μα πολύ ευτυχισμένη...
...ήταν όταν έγραψα το γράμμα μου.
Ξέρεις για το γράμμα;
Τότε ήταν.
Χτες ή περίπου τότε. Απίστευτο;
Ο χρόνος δεν έχει σημασία. Αυτό έμαθα.
Κάνει ό,τι θέλει.
Όπως όλοι μας.
Φίλοι μου!
Αγαπητοί και πιστοί μου φίλοι...
Σας ευχαριστώ που είστε εδώ...
και που δεν χάσατε ποτέ καμιά μας συνάντηση.
Είμαστε μαζί εδώ και 10 χρόνια...
και προστατεύαμε...
ο ένας τον άλλον...
...από τις χειρότερες κακοτυχίες.
Και...προσωπικά...
εγώ ποτέ δεν πεθύμησα μια άλλη ζωή.
Και να, είμαι καλά...
αισθάνομαι καλά ανάμεσά σας...
...κι απλά ήθελα να σας το πω.
Αισθάνομαι καλά.
Ήθελα να σας το επιβεβαιώσω.
Η Μαντλέν μπορεί να σας επιβεβαιώσει ότι αισθανόμουν καλά.
Αισθάνομαι καλά.
Αυτό είναι το μυστικό μου.
Α, ναι...
Η Γκαμπριέλ είχε κατά νου...
...έχει κατά νου...
...να σας ανακοινώσει κάτι.
Ίσως τώρα να μην το θέλει πια.
Δεν είσαι πια σίγουρη; Δεν είσαι;
Είμαι σίγουρη.
Η ώρα ήταν κατάλληλη νωρίτερα...
...αλλά τώρα δεν είναι. Έτσι νομίζω.
Και δε θα ρισκάρω να απευθυνθώ σε όλους σας...
...όταν το θέμα αφορά μόνο σε δύο από σας.
Θα σας δυσαρεστήσω.
Τον Ζαν. Πρώτον απ' όλους.
Καλά. Θα περιμένουμε. Αυτό είναι;
Αυτό.
Η ανιψιά σας παντρεύτηκε το χειμώνα, έτσι;
Ποτέ δεν κατανόησα τον λόγο.
Δεν είναι καλά τότε.
Όλα περιορίζονται.
Η εκκλησία, οι χώροι υποδοχής, τα ατελείωτα γεύματα...
Τον Μάιο, τον Ιούνιο και τον Ιούλιο τα πράγματα είναι καλύτερα.
Ειδικά τον Ιούνιο και τον Ιούλιο.
Δεν ξέρω.
Το κρύο χαρίζει κόκκινα μάγουλα.
Πού πας;
- Φεύγω. - Τι; Για πού;
- Σ' αυτόν πας; - Όχι, θα 'μαι μόνη μου.
Μείνε!
Δε γίνεται να τελειώσουμε έτσι!
Άσε με!
ΜΕΙΝΕ!
Σ' αγάπησα.
Σ' αγαπώ, εδώ και τώρα.
Εσύ ποτέ δεν μ' αγάπησες.
Χρειαζόσουν μια γυναίκα, μια οποιαδήποτε...
...μια σύζυγο, μια οποιαδήποτε σύζυγο.
Παντρεύτηκες μια γυναίκα που δεν είμαι εγώ. Αυτό είναι όλο.
Μερικές φορές λυπάμαι.
Τι ξέρεις εσύ για το τι σκέφτομαι εγώ;
Προχτές φαινόσουν σε σύγχυση.
Άκουγες τόσο καλά.
Κοίτα πώς μου μιλάς τώρα!
Αν είχα πιστέψει ότι μ' αγαπούσες...
αν το είχα πιστέψει έστω για ένα λεπτό, δε θα επέστρεφα ποτέ.
Αν νόμιζα ότι σήμαινα πολλά για σένα...
...δεν θα γύριζα ποτέ.
Όταν δεν σημαίνεις πολλά για κάποιον, μπορείς να έρχεσαι και να φεύγεις...
...σαν να μη συμβαίνει τίποτα.
Τίποτα. Είναι τόσο απλό!
Είμαστε μόνοι μας, Ζαν.
Δεν το βλέπεις;
Εσύ απλώς προσπαθείς να αυτοεπιβεβαιωθείς.
Σταμάτα.
Ήξερα ότι τα όσα περάσαμε μαζί μας έσωσαν.
Ήξερα ότι είχαμε την εξασφάλιση μιας ζωής χωρίς κάποιο σκάνδαλο...
...και χωρίς κρίσεις.
Το ΄ξερα.
Ήξερα ότι θα είχαμε τον ίδιο ύπνο.
Το ήθελα όσο κι εσύ.
Κανείς δεν ήξερε το πόσο πολύ ταιριάζαμε.
Πιο πολύ από πολλούς άλλους.
Ναι, ταιριάζαμε.
Και τότε γιατί γύρισες;
Γύρισα, επειδή...
...αυτή η άλλη ζωή, χωρίς εκείνον...
...που είναι τόσο ευγενικός...
...και με ελκύει...
Εκείνη λοιπόν, η άλλη ζωή εκεί κάτω είναι πολύ απαιτητική.
Τα χέρια και τα πόδια μου δεν είναι ικανά να τα αντέξουν όλα.
Το σώμα μου δεν είναι αρκετά μεγάλο.
Τι συμπεριφορά!
Από πού την απέκτησες, για όνομα του Θεού;
Πρέπει να παραδεχτώ ότι το σώμα σου στέκει ακόμα μια χαρά.
Τουλάχιστον...
...εκείνος δεν σε μόλυνε.
Φτωχό, αδύνατο κι αβοήθητο κορμί...
Όμως όλα όσα είπες δεν έχουν καμιά σχέση με την αγάπη!
Η αγάπη δεν είναι αυτό το βάσανο που σε έκανε να φέρεσαι τόσο παράξενα. Όχι!
Δεν θα με παρασύρεις μαζί σου!
Μπορώ ακόμη να διακρίνω τα πραγματικά αισθήματα από την απόλυτη σύγχυση.
Πάω στο κρεβάτι.
Καληνύχτα, Ζαν.
Πρέπει να κάνω κάτι.
Αισθάνθηκες κάποια ευχαρίστηση μ' αυτόν;
Περισσότερη σε σχέση με μένα;
Φυσικά.
Ποτέ σου δεν αισθάνθηκες ευχαρίστηση με μένα;
Δεν είχε και μεγάλη σημασία για μας, σωστά;
Δέκα χρόνια κοινής ζωής...
Εδώ...Στο σπίτι μου...
Σ' αυτό το σπίτι.
Τόσες πολλές οι αναμνήσεις που έρχονται στο μυαλό...
Ο τρόπος που περπατάς...
το πώς λες το όνομά μου...
το ανασηκωμένο στήθος σου...
Δέκα χρόνια...
...θα έπρεπε να έχουν κατευνάσει την επιθυμία μου.
Είναι πολύς καιρός...
Βέβαια, εγώ...Θέλω να πω...
Αλλά αυτό κράτησε τους πέντε πρώτους μήνες.
Μετά έγινε μια συνήθεια.
Μια συνήθεια ως προς το πρόσωπο, τις χειρονομίες, την φωνή.
- Η συνήθεια της σιωπής... - Ζαν, σε παρακαλώ, μη!
- Η σιωπή της γυναίκας μου... - Σταμάτα!
Η σιωπή αυτή μου ανήκε!
Ήταν βαθύτατα δική μου!
Η Υβόν είμαι.
Άστο, Υβόν.
ΤΟ ΑΛΛΟ ΠΡΩΙ
Όχι, όχι!
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕ ΒΟΗΘΗΣΕΙΣ
ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΕΚΑΝΕΣ...
Θα με βοηθήσεις;
Το έχω ανάγκη.
Με παράτησες...
...και μετά γύρισες πίσω.
Δεν το καταλαβαίνω.
Αλλά θα το καταλάβω.
Μου 'ρχεται να κάνω εμετό.
Βγείτε έξω.
Το συναίσθημα είναι...
...αηδιαστικό.
Mε αγάπησες, έτσι δεν είναι;
Θέλω να πω...
Μ' αγάπησες λιγάκι; Πες μου.
Πριν πολύ καιρό...ναι. Αυτό είπα.
Αλλά όλα εκείνα πέρασαν.
Δεν με πειράζει που δεν μ' αγαπάς πια.
Κάποτε σ' αγάπησα, αλλά αυτό τελείωσε.
Δεν με πειράζει τώρα αυτό.
Έλα.
Ξάπλωσε.
Αν έρθεις στο πλάι μου τώρα...
Ίσως...
...να μπορούσα...
Τώρα.
Έλα.
Δεν υπάρχει έρωτας, έτσι δεν είναι;
Κι ούτε θα υπάρξει έρωτας...
...ποτέ;
Και μπορείς εσύ να ζήσεις μ' αυτό;
Ναι.
Εγώ δεν μπορώ!
ΕΚΕΙΝΟΣ ΔΕΝ ΕΠΕΣΤΡΕΨΕ ΠΟΤΕ